Damesdingen

Nou, dat wil wat zeg… Mijn baasjes hebben ontdekt dat ik loops ben. Afgelopen week lagen er overal bloeddruppeltjes op de vloer en bij iedere reu word ik helemaal wild. Het punt is dat ik niet kieskeurig ben. Jong, oud, dik, dun, groot, klein, wit, zwart of bruin, het maakt me allemaal niks uit. Van bouvier tot bolletje, ik lust ze rauw.

Eerder liep in het huis van mijn M&M’s een ander dametje rond, zo hoorde ik. Zij werd ook meteen na haar komst uit het asiel loops. Tja, hormonen, hè. Die gaan soms hun eigen gang, zeker na veranderingen. Mijn baasjes hebben er zelfs een rekenmachientje bij gepakt. ‘Als het goed is, zit ze nu ongeveer halverwege,’ mompelen ze.

Dat mijn vroegere eigenaren niet konden vertellen of ik gesteriliseerd was en of ik ooit loops ben geweest, verbaasde mijn baasjes wel. Ze noemen het net zoiets als een mensendame die niet doorheeft of het “die tijd van de maand is”.
‘Hoe kan dat nou?’ giechelt mijn vrouwtje steeds. ‘Wel makkelijk, want dan heb je ook geen verbandje nodig.’
‘Ik zie het verband sowieso niet,’ grapt mijn baasje. ‘Je moet het toch vanzelf merken aan het humeur van de dame in kwestie?’
Flauw, hoor. Mijn humeur is juist reuze vrolijk. Ik wil er de hele dag op uit en fluit uitdagend naar de heren in de buurt.

Nu letten mijn baasjes extra goed op. Ze zingen telkens dat liedje over Carolientje, die een man wil en er nooit genoeg van krijgt. Geen idee waar ze het over hebben. Ik moet eerst eens even ernstig met ze praten. Ook een hondendame mag toch weleens haar eigen James Bondhond ontmoeten?

© Poot van Caro