Boekenfeestje

Wat een heerlijk zomerweer, hè. En dan te bedenken dat we midden in september zitten. Ik weet niet wat ik meemaak, telkens als ik mijn snuffelsnuit naar buiten steek weet ik dat er weer veel avonturen te beleven zijn. Niet dat ik me te veel mag inspannen, daar zorgen mijn baasjes wel voor. Ze zoeken beschutte veldjes onder bomen, waar ik heerlijk door het gras loop. Ook loeit er al wekenlang een ventilator in de buurt van mijn mand. Niet te dichtbij, maar ook niet te ver. Precies goed, zodat ik niet verhit raak.

Het schrijfwerk van de M&M’s gaat ondertussen wel gewoon door. Zaterdag moest mijn baasje Marco op pad voor iets speciaals: er werd in Amsterdam een boek gepresenteerd, met daarin een verhaal van zijn hand.
Ik had het boek al op tafel zien liggen en probeerde of het eetbaar was. ‘Zo’n bundel is niet voor honden,’ zei Marco. ‘Maar liefhebbers van verhalen smullen er wel van.’
Dat geloof ik graag. Speciaal voor die liefhebbers moest mijn baasje met de fiets, de pont, de trein en daarna nog een stukje lopen. Op het boekenfeestje praatte hij met allemaal mensen. Ze aten wat en dronken wat en hebben ook gelachen, want dat hoort er natuurlijk wel bij.

Ondertussen vermaakte ik me prima met mijn vrouwtje Marian. Nadat ze al die dingen had gedaan die vrouwtjes van honden nu eenmaal moeten doen, zoals strijken en boodschapjes halen, was er tijd voor mij. We gingen lekker in de tuin zitten om leesbal te spelen: mijn vrouwtje wierp tegelijk een blik in haar boek en een bal door de tuin. Twee vliegen in één klap.
Onvermoeibaar rende ik achter mijn bal aan. Af en toe hoorde je ‘piep’, omdat mijn prooi best wel tegenstribbelde. Maar ik kon hem goed de baas.

Ik heb nog geholpen met bladeren vegen. Dat ging heel snel, hup, mijn bek in. ‘Opruimen mag, maar opeten niet,’ zei Marian. Nou moe, het is ook nooit goed of het deugt niet.
Daarna heerlijk smikkelen uit mijn voerbak en toen was het al weer tijd voor Marco om terug te komen. Dat gaat er bij die M&M’s heel raar aan toe: M1 belt om M2 te vertellen waar hij zit. ‘Ik stap nu in de trein, ik ga nu naar de boot,’ hoorde ik met intervallen door de telefoon van mijn vrouwtje. Op die manier kon ze precies uitrekenen wanneer ze het eten ging opzetten.

Ik vond het allemaal best. Het viel mijn baasjes op dat ik me uitstekend gedroeg, ook nu Marco de hele tijd van huis was. Logisch, ik wen steeds meer aan hun rituelen en zij aan de mijne.
Bij thuiskomst van mijn baasje liet ik wel mijn blijdschap blijken. Ik heb graag de roedel compleet. Hij had nog meer van die dikke boeken meegenomen. Daar had ik geen aandacht voor, hoor. Eerst moest er flink geknuffeld worden!

© Poot van Caro