Bladertornado

Gisteren maakte ik voor het eerst een echte storm mee. Het was meteen goed raak. De wind bulderde om het huis en er vlogen takken tegen de ramen. Dat vond ik best wel eng. Mijn mand staat niet zo ver van het raam en ik durfde er niet zo goed in. Je wist natuurlijk maar nooit!

Gelukkig waren mijn baasjes lekker dicht in de buurt. Het was zondag en dat betekent extra veel kroelen, spelen, speuren, gek doen en wandelen. Jawel, dat laatste deden we ook gewoon, net als elke dag. Tijdens lange wandelingen kan ik me heerlijk uitleven. Met dit onstuimige weer voelde ik me letterlijk helemaal uitgelaten. Eerst zag ik dat het een paradijs voor takkendragers was geworden. Overal lagen stokken. Grote, kleine, rechte, kromme, groene en bruine. En daarna kwam ik zomaar terecht in een heuse bladertornado. Ik wist niet wat ik het eerst moest kiezen: zo’n reusachtige tak in mijn bek, of toch een duik in al die rond dwarrelende gele herfstbladeren.

Uiteindelijk koos ik het allemaal tegelijk. Ik rende, sprong, maakte speelse bewegingen en vloog vooruit. Vooral op kruispunten zweefden de blaadjes in een cirkel over de weg. Ik zweefde ook en werd er bijna draaierig van.
Mijn vrouwtje en ik renden, deden gek, leunden pal tegen de wind in en maakten grote stappen toen we de wind in de rug hadden en vooruit geduwd werden.
Spannend vond ik het ook, vooral wanneer er rare voorwerpen om onze oren vlogen. Op het laatst wilde ik dus wel vlug naar huis. Eenmaal in mijn warme mand slaakte ik een diepe zucht. Zomer is heerlijk, maar herfst ook.

‘Wacht maar tot het gesneeuwd heeft, Caro,’ zei mijn vrouwtje. ‘Wat zal jij dan op je witte winterneus staan te kijken.’
Ik wist niet waar ze het over had. En voorlopig interesseert het me nog niet. Van mij mag die herfst nog wel even blijven. Dan heb ik de mooie stokken voor het uitkiezen en loop ik stoer met een grote tak in mijn bek dwars door de gele blaadjes. Die bladertornado durf ik wel te trotseren. Van herfst groeit mijn zelfvertrouwen, zeker weten!

© Pootje van Caro