Tring!

Hoor ik daar de bel?

Elke hond die uit het asiel komt, heeft natuurlijk al het een en ander meegemaakt. Jammer genoeg weten zijn nieuwe baasjes meestal niet hoe het precies zat in het verleden van hun nieuwe viervoeter. Zo ook bij mij. Ik kan niet tegen harde geluiden, en zelfs als mijn vrouwtje zachtjes ‘nee’ zegt tegen iemand, schrik ik zo dat ik helemaal in elkaar duik.

‘Dat woord hebben ze duidelijk vaak tegen haar gebruikt,’ zegt ze. In gesprekken op straat probeert ze ‘nee’ daarom zo veel mogelijk te vermijden. Ze wil niet dat ik bang ben, maar juist moedig word. Toen laatst een ander vrouwtje haar hond met een keihard ‘nee’ terechtwees, raakte ik in paniek. Marian moest alle zeilen bijzetten om me duidelijk te maken dat die nee niet voor mij bestemd was. Sinds die tijd loop ik het liefst een straatje om wanneer ik dat mopperende vrouwtje met haar hond tegenkom.

Zo’n asielverleden heeft ook grappige kanten. Ik reageer bijvoorbeeld op de deurbel. Geen punt, zou je zeggen. Een hond mag best even van zich laten horen als er aangebeld wordt. Maar ik blaf bij de verkeerde bel!
Telkens als het televisieprogramma Met het mes op tafel wordt uitgezonden ga ik flink tekeer zodra ik ‘tring’ hoor. Logisch, mijn vroegere deurbel klonk net zo. Bij een spannende detective hoorde ik precies hetzelfde geluid toen de politie op de stoep stond om de dader van een moord te ontmaskeren. Tring! en mijn baasjes wisten niet meer hoe het verhaal verderging.

‘Woef, woef, woef!’ riep ik door de kamer. ‘Ik weet dat jullie voor de deur staan.’
Marian schudde haar hoofd. ‘Caro, stop er nou eens mee. Dat is niet hier. Dat is op televisie.’
Conditionering noemen ze dat met een deftig woord. Ik doe het alleen bij de zuivere tring. Niet bij een lage bel of een melodietje, en zeker niet bij een gong.

Laten de M&M’s nou net een deurbel hebben met een vrolijk Big Ben-deuntje. De eerste dagen zat ik geïnteresseerd te kijken als er werd aangebeld. Ik gaf geen kik. ’s Avonds bij dat quizprogramma was het daarentegen wel weer raak. Ik loeide als een sirene.
Toch leerde ik langzamerhand mijn nieuwe deurbel te herkennen. Telkens als het Big Ben-riedeltje klonk, stonden mijn baasjes op en stapten er mensen de gang binnen. Ik telde één en één bij elkaar op en ja hoor: bij de Big Ben liet ik ook van me horen. ‘Waf!’

Het viel me alleen de laatste tijd op dat de bel niet meer ging. In plaats daarvan bonkten de mensen op de ramen. Ik schrok me telkens wezenloos. ‘Bonk bonk bonk’, ook buiten Sinterklaastijd.
‘Doet de bel het niet meer?’ vroeg de visite.
‘Verrek, nu u het zegt,’ zei mijn vrouwtje.
Ze kocht nieuwe batterijen en plaatste ze in het doosje van de bel. Hij deed het welgeteld twee dagen, daarna begon het gebonk opnieuw. ‘Uw bel doet het niet,’ zei de postbode. ‘Ik dacht, laat ik maar even op de deur trommelen.’

Dat kon zo niet langer. Niet alleen ik schrok me wezenloos, ook de M&M’s vlogen overeind als het weer eens zover was.
Marian besloot een nieuwe bel te kopen. ‘Wat zijn die dingen duur!’ zei ze, terwijl ze het zwarte elektronische kastje uittestte.
Ik hoorde allerlei leuke melodietjes. ‘Pling plong, tingelingeling, trrrrr, tiedeliedelie,’ er was genoeg keus met die moderne deurbel.

‘Caro reageert helemaal niet,’ merkte Marco op. Nee, waarom zou ik. Die liedjes waren grappig, ik hield mijn kop helemaal scheef om te luisteren. Maar luidkeels blaffen deed ik pas ’s avonds weer, bij Met het mes op tafel.

Mijn vrouwtje zuchtte heel diep. ‘Wanneer leer je nou eens dat wij een andere bel hebben, Caro? Wij hebben geen tring, dat weet je toch!’
Tja, moeten ze het me maar niet zo moeilijk maken. Als ze nou eens één vaste melodie instellen, dan is het voor mij veel duidelijker.

Ze zijn in elk geval hard op weg. Die moderne bel is namelijk al weer verdwenen. Mijn vrouwtje ontdekte dat er niet alleen een batterij in het kastje van de Big Ben moest, maar ook in de drukker op de deur.
‘Ai, hoe kon ik dat over het hoofd zien,’ verontschuldigde ze zich nog. ‘Daarom deed hij het dus niet.’
Ze kocht een nieuwe batterij en ja, hoor: daar klonk de Big Ben weer.

Nu moet ik ze nog even vertellen dat ze voorlopig geen kennisquiz of detectives meer kijken, zodat ik mijn vertrouwde tring vergeet. Anders leer ik het nooit af!

© Pootje van Caro

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s