Niet normaal

Tjonge, gisteravond schrok ik me toch een hoedje! Ik was tijdens mijn ronde na het avondeten letterlijk uitgelaten. Eerst huppelde ik wild rond met een stok in mijn bek, en daarna leek het alsof ik iets op het spoor was. Ik flitste langs de struiken, met mijn neus in de lucht. Ook keek ik telkens angstvallig achter me.
‘Wat is er, Caro?’ zei mijn vrouwtje. Ze tuurde zelf ook argwanend om zich heen. Het was een beetje stil, alleen af en toe zoefde er vanuit de duisternis een auto voorbij. Heel plotseling klonk er een hoop geritsel en toen… dwarrelden er wat bladeren door de lucht. Even dacht mijn vrouwtje dat er een kat achter ons liep, maar ze kon niks ontdekken en ik ook niet. Maar mijn vrouwtje mompelde wel: ‘Doe niet zo gek. Laten we nou maar weer gewoon doen, er is niks aan de hand.’

O nee? Twee tellen later kwam ik abrupt tot stilstand. Ik keek voor me en richtte mijn blik omhoog. Daar, boven mij, zag ik een stel enorme hoofden verschijnen. Ik vond het zo intimiderend dat ik me helemaal schrap zette, met wijd opengesperde ogen, mijn kontje naar achteren en mijn voorpoten in de starthouding om ervandoor te gaan. Wat was dit?
‘Wat heb je nou? We zijn hier al tientallen keren langsgelopen, Caro,’ zei mijn vrouwtje. ‘Doe eens normaal.’
Ik dééd toch normaal. Ik wilde ons verdedigen tegen die rare figuren boven me, zoals een goede waakhond betaamt. En dus keek ik nijdig terug. Opnieuw gingen mijn oogjes van de een naar de ander, terwijl ik in verzet kwam. Een groot hoofd links boven me, een ander hoofd van een mevrouw ernaast, ik had werkelijk nog nooit zoiets raars gezien. Grrr, wilde ik bijna blaffen, ik kon me nauwelijks inhouden.

‘Dat zijn politici,’ legde mijn vrouwtje uit. ‘Het is de tijd van de verkiezingen. Straks kunnen de mensen stemmen op de partijen die hier op het bord hangen. Kijk, die meneer heet Buma, hij zit in de Tweede Kamer. En die mevrouw daar is Marianne, zij houdt erg van honden. Dan is er ook nog een blonde minister, daar worden vaak flauwe grapjes over gemaakt omdat hij regelmatig naar de kapper moet.’
Het interesseerde me allemaal geen zier. Ik staarde naar een man met een bril die sprak over Nederland en een jongen met krullen die graag wilde dat alles veranderde. Wat deden die types hier allemaal op mijn wandelroute?

Even verkeerde mijn vrouwtje in tweestrijd. Het leek erop dat ik op de vlucht zou slaan, dus pakte ze mijn beloningssnoepjes. Voor het eerst had ik er totaal geen oog voor, ik leek wel gehypnotiseerd door die meneer van het CDA. Dat zou een hele klus worden om mij mee te krijgen. Het was maanden geleden dat ik zo paniekerig reageerde.
Ineens riep mijn vrouwtje: ‘Saved by the bell!’ Ik hoorde nergens een bel, er stormde alleen een hond op ons af. Hij bleek een van mijn vriendjes te zijn, Buster. Al gauw waren we aan het stoeien op het veld onder het politieke bord.

‘Zo,’ zei de baas van Buster. Hij zag mijn vrouwtje naar het bord koekeloeren. ‘Weet je al op wie je gaat stemmen?’
‘Nou, volgens mij moet ik Caro maar naar het stemhokje sturen,’ grinnikte ze en ze legde uit wat er was gebeurd. Ze spraken nog een tijdje over allerlei dingen die zich in de wereld afspeelden, terwijl ik me vermaakte in mijn eigen kleine wereld. Vanaf nu nam ik me voor om weer de grond en de struiken te inspecteren. Dat gaat me beter af dan het bestuderen van zo’n bord vol hoofden.

Later dacht ik diep na over de idealen van de politici. Het wordt lastig kiezen tussen de aanvoerders van de lijsten. Maar misschien komt dat doordat er nog eentje ontbreekt. Ik heb mezelf maar kandidaat gesteld. Nu weet mijn vrouwtje zeker op wie ze gaat stemmen.

© Pootje van Caro, maart 2017

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s