Klusjeshond

Er is de laatste tijd zoveel gebeurd. Verbouwingen in het hele huis, lekkere wandelingen met veel avonturen, een ontmoeting met ene meneer Gaus (nee, niet Maus) en ik heb zelfs een paar keer in een hondentijdschrift gestaan. Daarnaast schrijven mijn vrouwtje en baasje nieuwe boeken en ik geef haar inspiratie door gekke streken uit te halen.

Over die verbouwingen wil ik het eerst even hebben. M&M wilden zo nodig een nieuwe badkamer en een keuken. Dat mocht ook wel, er was in 42 jaar nooit iets aan die ruimtes gedaan. Inmiddels konden mijn baasjes zo in de serie ‘Toen was geluk’. Lekker retro, met vierkante blauwe tegeltjes, compleet met barsten en een granieten vloer. Toch vonden ze modern ook weleens leuk. Zo kwam het dat ik vanaf november het ene groepje heren na het andere in huis zag verschijnen. Ze timmerden en boorden, zaagden en schuurden, klopten en neurieden. Af en toe was het een herrie, niet normaal meer. Door de stofwolken kon ik mijn vrouwtje soms bijna niet meer zien. ‘Kom, Caro, we gaan gauw naar buiten,’ zei ze dan. Ze heeft astma en liep flink te kuchen. De frisse buitenlucht deed ons dus allebei goed.

Ik kreeg veel complimenten van mijn baasjes. Ze vonden dat ik me ongelooflijk goed gedroeg. Ik liep niemand in de weg en kon overal bij aanwezig blijven. Vanuit mijn mand bestudeerde ik hoe de heren hun werkzaamheden uitvoerden. En als mijn baasjes moesten schrijven, konden ze mij met een gerust hart als toezichthouder aanstellen. Voor mij heel gewoon. Als zij het vertrouwen, doe ik dat ook.

Nu ben ik ook wel weer blij dat het grootste deel van de klussen geklaard is. Voor heel even dan, want binnenkort beginnen ze met schilderwerk. Aan de buitenkant van het huis weliswaar, maar dan kijk ik vanachter glas toe of ze hun werk netjes doen. Dit meisje wil immers wel wonen in een heus paleisje!

© Poot van Caro