Een jaar bij mijn baasjes

Hiep hiep hoera, ik ben een jaar bij mijn baasjes! Ze kwamen me op die ene zonnig dag uit het asiel in Rotterdam halen. Op de website hadden ze mijn foto gezien. Grote schrikogen en een schuwe houding, maar de M&M’s keken daar dwars doorheen. Ze wisten dat de tijd en veel liefde een heleboel kon doen om mij weer vertrouwen in het leven te geven.

In mijn beschrijving stond: ‘Deze dame is een gevoelig hondje. We zoeken voor haar een stabiel huishouden met eventueel oudere kinderen. Ze houdt niet van een rumoerige omgeving, dus plaatsing midden in een stad is niet geschikt. Beschik je over geduld, rust en een lege mand voor deze dame? Neem dan snel contact met ons op.’

Andere honden, vreemde mensen en druk verkeer zorgden ervoor dat ik wegvluchtte, of me defensief opstelde. Men verwachtte dat de kennismaking stroef zou verlopen, maar toen de beheerster van het asiel me ophaalde en M&M mijn snuit om de hoek van de gang zagen verschijnen, rende ik meteen naar ze toe om ze flink af te slobberen.
De medewerksters keken elkaar aan. Dit was volgens hen niet gebruikelijk, maar we sloten elkaar direct in de armen. De kijk-het-klikt-test, die met baasjes wordt gedaan, noemen M&M tegenwoordig de kijk-het-likt-test. Ik wist al lang dat ze speciaal voor mij waren gekomen, zoiets voelt een hond. Marco en Marian hebben dat ook ervaren bij hun eerdere twee maatjes.

We wandelden over het terrein alsof we elkaar al jaren kenden, en M&M besloten me mee te nemen. We moesten wel dwars door Rotterdam sjouwen, omdat die twee maffe baasjes geen auto hebben. Ik kreeg mijn hele socialisatie in één keer! Trein, boot, fietsmand, ik maakte direct kennis met allerlei vervoermiddelen. Eenmaal gearriveerd bij het winkelcentrum gingen we eerst een mooie mand uitzoeken. In de dierenwinkel dook ik helemaal uitgeput van alle indrukken in de eerste de beste mand die ik zag. ‘Oké,’ zei mijn vrouwtje. ‘Dat wordt hem dan.’
Iedereen lachte, maar ik vond het veel te fijn om weer een eigen mand met kussen te hebben. Ik was eindelijk thuis!

We hebben een heleboel meegemaakt en ik heb al heel wat angsten overwonnen. Vooral mijn weigermomentjes waren befaamd. Dan bleef ik stokstijf staan en wilde ik geen stap verder. Tegenwoordig heb ik dat alleen nog als het héél hard regent en we héél ver moeten wandelen. Maar ja, mijn baasjes staan tijdens flinke buien ook niet te stampen in de plassen, zo heb ik gemerkt.

Wat ik allemaal leuk vind? Lekker knagen op een kluif, stokken dragen, kroelen met M&M, speuren, lange wandelingen vol snuffelplezier, en last but not least: mijn bal. Ik heb diverse ballen in verschillende kleuren en formaten. Een blauwe voor op het losloopveld, een groene voor in de tuin, een tennisbal voor het apporteren en een gaatjesbal om op voer te jagen. Vandaag kwamen mijn baasjes met een heuse voetbal thuis. Helemaal in mijn straatje, want ik ben dol op alles wat rolt.

Regelmatig rol ik zelf trouwens ook in mijn mand, tijdens mijn gekke vijf minuten. Daarmee geef ik aan dat ik het reuze naar mijn zin heb. En mijn baasjes? Die vertellen me elke dag dat ze zielsveel van me houden. We zijn heel blij dat we elkaar hebben ontmoet op die ene mooie voorjaarsdag. Dat we precies bij elkaar passen kan geen toeval zijn, dat weet ik zeker!

© Stevige poot van Caro