Visite

Gisteren deed mijn vrouwtje nogal geheimzinnig. Eerst gingen we wandelen, maar niet te ver. ‘Straks heb je je energie nodig voor andere zaken,’ zei ze.
Ik trok een intelligente snoet, maar begreep toch niet helemaal wat ze bedoelde. Daarna maakte ze het huis netjes en keek ze of er nog genoeg koffie en thee was. Ik wist al wel een beetje wat dit betekende, want die koffie en thee heeft ze altijd nodig als er iemand komt. Zou er weer een klusser komen, of iemand van de familie? Afwachtend staarde ik naar de deur en ik spitste mijn oren om de bel goed te horen.

’s Middags parkeerde er een auto voor de deur en ik mocht mee naar buiten om te zien wie er in de auto zat. Eerst stapte de bestuurder uit, maar ik had alleen maar oog voor de passagier: uit de achterruimte klom een reus van een hond. Een Galgo Espanol. Zulke honden had ik weleens vaker gezien, maar niet zo groot als deze. Wat een reuzin!
Buiten maakten we kennis. De hond heet Pien en is heel vriendelijk. Pien komt van de straat, ze heeft net als ik een voorgeschiedenis. In Spanje was ze aan haar lot overgelaten. Het vrouwtje van Pien heeft haar geadopteerd en zo kwam deze Spaanse schone naar Nederland. We delen dus eenzelfde soort verleden als tweedekanshond.

Eenmaal binnen hebben we heerlijk gespeeld. Ik heb veel respect voor grote honden en andersom liet Pien me geduldig mijn gang gaan. De vrouwtjes en mijn baasje moesten wel lachen: telkens als Pien een spelbuiging maakte, zwiepte ze met haar grote staart bijna de kopjes van tafel.
Het was een vrolijke boel daar in mijn huis. Ik kreeg er geen genoeg van, al werden we toch wel moe. Later lagen we allebei op een bed te slapen. Pien op een tuinstoelkussen, want mijn eigen bedjes zijn veel te klein voor haar.

We zijn ook nog naar het park geweest. Ik voelde me stoer met die mooie reuzin in mijn buurt. Geen enkele hond gunde ik een blik waardig, en ik liep ze straal voorbij.
Daarna heb ik mijn Spaanse vriendin uitgezwaaid. Ze zat als een koningin achter in de auto, met haar lange, spitse snuit en roze neus tegen het raam. Moe, maar voldaan ging ik slapen en dromen van onze avonturen.
En mijn vrouwtje? Die keek helemaal vertederd naar me. ‘Die Caro, wat is ze veranderd,’ zei ze een paar keer.
‘Ja,’ lachte mijn baasje. ‘Ze is helemaal een sociale hond geworden.’

Voor een viervoeter die de eerste jaren bijna niks van de wereld heeft gezien en grote ogen opzette bij ontmoetingen met collega’s, ben ik nu een hond vol zelfvertrouwen. Soms zelfs een beetje te veel. Dat is maar uiterlijke schijn, hoor. ’s Avonds ging ik namelijk toch ineens weer tekeer tegen een tasje op de bank. Zwaar onder de indruk was ik dat mijn vrouwtje het tasje zomaar durfde oppakken. Ik kan dan goed met grote reuzen omgaan, heel af en toe ben ik nog weer die onzekere dame die schrikt van gewone dingen.
‘Geeft niks,’ zei mijn vrouwtje. ‘We hebben allemaal onze issues.’
Af en toe gebruikt ze rare woorden. Volgens mij doet ze het erom. Maar ze heeft gelijk. Zo is het.
Voor mij is het puur genieten wanneer ik echte hondendingen doe. En ik heb er een hele stoere, lieve, vriendelijke vriendin bij!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s